Paweł Ważny – od Poloneza do rajdowej poezji

Miał ledwie osiem lat, kiedy pod okiem taty wsiadł za kierownicę Poloneza i po prostu samodzielnie pojechał. – Wiedziałem wtedy tyle, że jak się powoli puści sprzęgło, to się ruszy – wspomina dzisiaj Paweł Ważny.

Jak zaczyna się rajdowa pasja? Historia Pawła Ważnego pokazuje, że czasem wystarczy pierwszy przejazd, by droga na odcinki specjalne stała się sposobem na życie

Od litewskich szutrów do rajdówki Rally

Olsztynianin (mieszkający w większości w Anglii) to aktualny rajdowy wicemistrz… Litwy w klasie Rally. Z pilotem Adrianem Sadowskim startuje u naszych sąsiadów, bo uwielbia rajdową jazdę po szutrach, a tam na luźnej nawierzchni trwa cały rajdowy sezon. W tym roku będzie powtórka – pełnych sześć rund w nowej rajdówce Skodzie Fabii Rally 2.

Maszyna ma o tyle ciekawą historię, że w ub. sezonie należała do czterokrotnego mistrza Finlandii Teemu Asunmaa. – Poprzednie dwa sezony startowaliśmy rajdówką niższej specyfikacji Rally 3, nawet wygraliśmy nią ostatnią eliminację w naszej klasie, ale kiedy mój pilot dostał informację, że jest do odkupienia topowa rajdówka i to od samego mistrza, od razu zaświeciła mi się lampka – opowiada z ekscytacją w głosie. 

Skoda miała zaliczone zaledwie dwa rajdy, ale najważniejsze było to, że pod ręką doświadczonego mistrza była perfekcyjnie zestrojona. Wóz rajdowy tej klasy to w zasadzie jeżdżący „mechaniczny komputer” z niezliczoną liczbą ustawień parametrów, które decydują o potencjale maszyny. W pakiecie z zakupem były też dwudniowe testy z Teemu, stąd Paweł dodaje, że nabył rajdówkę z całym know-how. – Kiedy zrobił mi zapoznanie z autem, a na koniec przewiózł mnie nim osobiście, poczułem tę poezję – dodaje.

Początki pasji – od Poloneza do pierwszych rajdów

Ale motoryzacyjna droga Pawła, od ośmiolatka do mistrza rajdowego, trochę trwała. Po posmakowaniu jazdy Polonezem, tata, też samochodziarz, zaczął zabierać syna na lokalne rajdy. – Już w czwartej klasie podstawówki potrafiłem nie pójść na lekcje, by wyrwać się na trening rajdowców – wspomina. – I pamiętam, że przy okazji Rajdu Kormoran zobaczyłem pierwszą Toyotę Celicę ST 185 gr. A8 Krzysztofa Hołowczyca.

Kontakt z rajdami urwał po Kormoranie w 2003 roku, kiedy to wyjechał na stałe do Anglii. Na oesy wrócił w 2020 roku, ale już z próbą własnego rajdowania. Mechanik od motorsportu zbudował Pawłowi Mitsubishi Lancera Evo IX w szutrowej specyfikacji. – W tym aucie zrozumiałem całą tę kinetykę rajdówki. Jakoś naturalnie przychodziło mi czucie auta w pędzie – opowiada.

Rajdowe wybory – maszyny, które budują charakter

Szybko przesiadł się na Forda Fiestę R5, ale równie szybko zorientował się, że to o duży krok za daleko. Wrócił do Lancera. – W mojej fascynacji motorsportem, właśnie Lancera od zawsze postrzegałem jako najlepszy rajdowy samochód świata – uzasadnia. – Z tą jego surowością, czystą mechaniką i tym nieokiełznaniem był takim rajdowym skurwi….em – kwituje dosadnie.

Pierwszy istotny rajd zaliczył w Nowym Mieście Lubawskim. Pokazał się na tyle dobrze, że w środowisku od razu skomentowano, nawiązując do jego nazwiska: pojawił się ktoś „ważny”.

Po rodzimych szutrach, m.in. w Rajdzie Polski, za namową rajdowców Roberta Kocika i Radka Fortuny, zaczął starty w pełnym cyklu na Litwie.

Motoryzacja poza rajdami – pasja, która nie kończy się na oesach

Rajdówki to tylko fragment szerszego samochodowego świata Pawła. Od zawsze fascynowała go też cywilna motoryzacja. Zaliczył m.in. wszystkie rasowe BMW spod słynnego znaczka „M”, w stajni czeka wyspecyfikowane pod jego wytyczne Porsche 911 GT3 RS, z produkcji niebawem zjedzie 911 Turbo S. Przewijają się te dwie marki, bo doświadczenia z samochodami wypracowały u Pawła jednoznaczną opinię: jako cywile „działają” właśnie te dwie. – Jeśli czujesz te auta w przysłowiowym tyłku, to to jest to – kwituje.

Najczęściej zadawane pytania: